1+1+1 = 4

Op vraag van 2 bruine deernes, en blijkbaar ook heel wat aanhang hier in het koude belgenland, een verslagsken… Ik denk dat ik het wegens de uitgebreidheid mijnen schrijfsel best verdeel in hoofdstukken. In die tijd zie ik Tine en Miet wel nog een stukje posten op deze op momenten wat ‘stille’ blog!

Bij deze: tadaaa: DEEL 1

Zaterdagmorgen 6u20 kom ik uit de ‘gate’ in San Pedro Sula, zowat in het zuiden van Honduras en zie een stralende Tine op mij afkomen met Miet op de achtergrond aan een tafeltje zittend, eveneens stralend. Ze hadden blijkbaar een halve dag en een nacht op het vliegveld vertoefd en daar al wat vrienden gemaakt met onder andere de helft van het werkend personeel op de luchthaven én het personeel van Wendy’s, een, hoe kan het ook anders, fastfoodketen met (jep, het bestaat) nog groteren briel dan de Mc Donalds.
Een heel hartelijk en sjiek weerzien volgt, met alle nodige ingrediënten (euh, jep!), het zit direct wel snor. Miet en Tine vragen honderduit naar belevenissen in koud Belgenland, en ik geniet volop van al een deel van hun spannende en op vele momenten komische avonturen… ik deel met veel plezier de vele berichtjes en brieven uit van iedereen die mij in de laatste weken een kleinood in de hand schoof!

Gepakt en gezakt (met 2 hangmatten, een dubbele luchtmatras, kilo’s extra kleren en twee rasechte wereldreizigstersonderbroeken) trekken we te voet naar de grote baan. Tine bekeek het programma voor Honduras, en ikzelf heel gedwee volgend, zoals iedereen me kent natuurlijk J . We nemen de bus richting La Ceiba, een stadje aan de rand van de Caraïbische zee, om de dag erna richting Roatan te varen met een ferry.

Waar volgens de Lonely planet de Youth Hostel is, blaffen nu enkele honden nijdig onze richting uit en bij navraag blijkt de hostel verplaatst naar enkele straten verder. Een leuke hostel, met zeer charmante kamers, en goedkoop, op maat dus. Beneden maken we kennis met een Amerikaan die bij mij op de vlucht zat en het niet zo goed getroffen heeft met zijn bagage, ergens achtergebleven in New York met heel zijn duikersuitrusting. Een Amerikaan die bij navraag Bush liever in een home à la Ter Halle zou geplaatst zien dan aan de top van zijn land en een zekere voorkeur had voor Obama, totaal het stereotiep niet van een Amerikaan die wij wel eens in ons hoofd zouden hebben. Nog lekker gaan eten in het gezellig, redelijk Afro getint stadje en een ‘heerlijke’ nachtrust opzoekend. Morgenvroeg willen we zeker de ferry niet missen!!

Miet, die al niet van wagens houdt, ondervindt wel wat last van zeeziekte, hoewel ze, in tegenstelling tot enkele kindjes op de boot alles kan binnenhouden. Een prachtig zicht vanop zee op het eiland in de zon!
Aangekomen direct richting West End met taxi en daar onder een blauwe hemel, met snoeiharde zon een leuke plaats gezocht. Tine en ikzelf beslissen om een Cabin te huren, Miet trekt richting Valerie’s (een 100-tal meter verder) waar er dorms (gemeenschappelijke slaapplaatsen) te vinden zijn, hoewel die dorm haar privé-kamer blijkt te zijn, en Miet dan ook de helft van de bedden bezet (een viertal!!).

Duiken!! Via telefoon hoorde ik al dat dit één van de plannen was op Roatan en het is duidelijk te zien op het eiland dat dit één van de favorieten bezigheden is hier. Het lijkt zowat op een surf-paradijs, enkele surf dient doorschrapt te worden en vervangen door Duikers-. We kijken al even en beslissen bij Connections onze duikerscursus te gaan volgen. Een leuke uitstraling en toffe mensen overhalen ons.

Doorheen deze eerste dagen merk ik dat budget berekenen en er nauwgezet op toezien heel belangrijk is en dat ze beide (jep alletwee) heel berekend te werk gaan. Dat is ook één van de redenen dat ze deze cursus konden doen (met bij deze ook nog een dankwoordje aan de sponsors van Miet).

Maandag starten we, en hoe! Drie video’s in een kamertje van om en bij de 35° met daarop uitleg, dat is één, maar ook een dertigtal keren ‘duiken is tof, je ontmoet mensen en duiken is tof’ , afgewisseld met een typetje die zo kan gaan bijzitten in het panel van HT&D. Met Miet, die klaarblijkelijk aan één of andere vorm van add lijdt, en Tine, die alles heel goed wil begrijpen, wordt er les gevolgd met heel wat hilarische toestanden tot gevolg. Gelukkig had onze persoonlijke instructor Peter (een Slovakees) engelengeduld en was hij de rust zelve. Na de eerste vermoeiende dag een einde aan gebreid in een andere hostel, waar we verzeild geraakt waren na een leuk optredentje (latin dance, check Miet), waarbij een ontmoeting met Ben(jamin) (een Engelsman die Tine en Miet eerder op hun reis ontmoetten), enkele Brazilianen, en enkele ieren tot leuke conversaties leiden.
De dag erna richting water, oefeningen gaan doen aan het wateroppervlak en op drie meter. Tine toch ietwat bezorgd over het ademen onder water zonder veel uitweg en Miet als een vis in het haar bekende zopje. Zelf vond ik het toen ook al de max. Peter moest dan ook enkele keren zijn geluidje maken om zowel Miet als ekik terug te roepen terwijl hij Tine nog wat uitleg gaf.
Na de lessen beslisten we gezamenlijk om ’s avonds toch niet te ‘diep’ meer te gaan, wegens duidelijk voelbaar de dag erna in het water.

S’avonds toch blijven plakken op het terras van onze cabin, met Ben erbij, die we uitgenodigd hadden om te komen eten. Leuke avond, toffe gesprekken en toch een glaasje gedronken, met alle gevolgen van dien… misschien nog dit hierbij: “nightswimming, deserves a quiet night...”
Te laat aangekomen ’s morgens, waar Peter klaarblijkelijk geen probleem mee had, en de eerste echte duik gedaan, 10 meter diep, fantastisch, ogen uitgekeken alhoewel de verschillende oefeningen onder water centraal stonden.
Ik kon mijn lach niet meer houden toen Miet bij één van deze oefeningen, (of was dit de dag erna?) in het zand beet. Nu zit ik nog even na te genieten van de blik door haar duikbril als ze terug rechtkwam. Ook Tine noopte mij tot rare bewegingen onder water (lachen met een ‘respirator’ in de mond is niet gemakkelijk) ten gevolge van een oefening onder water. Zij vond de oefening voor haarzelf genoeg geweest en deed zelf het teken dat het gedaan was, ik krom natuurlijk, en dat onder water. Peter wist efkes niet waar hij het had…

Na rustige avond op terras er toch niet in geslaagd op tijd te komen (van de tiental afspraken op uur denk ik dat we er één haalden!) maar ook nu zag Peter dit door de vingers. Na de tussenproeven opgelost te hebben een fantastische duik gedaan, vissen in kleuren die je niet voor mogelijk houdt, geel, paars blauw, groen, het was als rondzwemmen in een aquarium in één of ander chinees restaurant.

En het werd nog beter! De dagen erna, met al wat oefening in het lijf en het daardoor beter beheersen van de duiktechnieken, konden we nog meer genieten van de pracht onder water. Een voor ons toch wel nieuwe wereld…

Na uitgebreid Peter te bedanken voor zijn welwillende geduld (en een zweem van opluchting te ontdekken in zijn ogen bij het slagen van ons laatste ‘grote’ examen), gingen we weg uit deze gezellige duikersclub om richting West Bay te wandelen, een tropisch zwemoord zoals ze dit alleen in de Caraïben hebben.
Voordat menig onder jullie beginnen denken aan een echt examen misschien de omstandigheden even schetsen. Wij drieën buiten in de zon op een bank, naast ons ons duikersboek, veel volk in de buurt, kortom ideale omstandigheden om zo’n 95 % te halen, wat we dan ook deden (mits het even aan een voorbijganger in de club, de baas ervan, te vragen welke soorten de DIN-opening was). Peter had zich ondertussen binnen in de zetel genesteld om wat slaap in te halen… meer van dit soort examens!

West Bay dus! Een zeer leuke wandeling ernaartoe, langs de kust met prachtige vergezichten (jep! Romantisch…) en een schakering van alle soorten blauw weerspiegelend in de zee. Even enorm toerist gespeeld met de frisbee in de hand en badhanddoek op het strand. Tine vond het na een tijd niet meer zo aangenaam wegens enkele zandvlooien die haar billen en enkels de moeite vonden om in te bijten (hierbij enige, hetzij kleine, overeenkomsten tussen de schrijver dezer tekst en die kleine vervelende beesjes).

De zon zien ondergaan, terwijl we een kleine fotoshoot organiseerden. Zie ietwat later rechts van dit tekstje! Een avondwandeling langs de kust was zo mogelijk nog mooier, ware het niet dat enkele uit de kluiten gewassen rottweilers net nadat we gepasseerd waren vrijgelaten werden door hun baasje om een frisse duik te nemen. De naam van dit land hoeft echt geen enkele uitleg!

S’avonds onze laatste avond gevierd op het eiland, en zelfs heel verantwoordelijk vroeg ter slape gegaan.
Fieuw, al een week in het ‘kort’, de tweede week volgt, blijf kijken, stem zeker af, en tot binnen enkele uren/dagen!