La bella vida

We zijn zo zot van Guatemala dat wanneer Tijzemans afscheid neemt van het verrassende Honduras wij dit ook voor eventjes doen...De grens over en in volle vaart naar Chiquimula (weer eens een naam die nie altijd even vlot over de lippen wil rollen). Tis ons ding, gezellige centrumplaats, ideaal om te 'hangen' en overal kraampkes vol lekkers (we zijn kampioenen in het samenstellen van heerlijk gevarieerde plats, overal kopen we iets en dat alles samen voor de volle euro). Welstellende toeristen als we zijn heeft ons hotel een zwembad waar we baantjes à volonté trekken (detail : is nog geen 10m lang). En we blijven sportief en zien serieus af op volcan Ipala. Leuke wandeling, alleen jammer dat de lava vervangen is door een meer met een geurtje. Vlotjes weg naar onze volgende bestemming Antigua. Bij een gezin verbleven waar we alweer de beste maten waren van de kindjes. Ne superleuke markt waar we dagelijks ons groentjes kochten en niet te vergeten de sletskes die ik (Miet) nu al zo lang wilde.Antigua is omgeven door volkanen, wat een prachtig uitzicht geeft! Deze keer wilden we echter voor 'nen actieven' gaan. Pacaya is het geworden. Feit is dat iedereen er maar bleef op hameren hoe gevaarlijk het wel was, een tour zou noodzakelijk zijn om gewapende overval of verloren te lopen te vermijden. Ok dan...Met een mini-buske vol toeristen vertrokken, bij aankomst stonden de kinderen paraat om ons ne stok aan te smeren of een ritje op het paard. Omdat we hier echte 'tèsen' zijn, hier niet op kunnen ingaan maar wat verkooptips in het Engels aangeleerd...De tocht zelf viel vré goed mee, en de groep uiteindelijk ook, wel beetje schools hoe het jonge meisje die ons gidste ons benaderde, grupo listo?De lava was heel indrukwekkend: het ritselende geluid, de hitte,kleur,...op ons gemakkie van genoten, maar na 5 min wou de gids alweer vertrekken (we zijn het toch niet gewoon om in groep te gaan), maar "uh...wij hebben nog 20 worstjes mee, we dachten dat we die konden grillen...", groep efkes krom met ons gelegen,maar toch bereid om te wachten. Helaas konden we niemand overtuigen hoe lekker ze wel waren en gingen we even later terug met nog 18 worstjes in onze rugzak.De chauffeur is mss ook nog wel het vermelden waard! We hbbn al meermaals voor ons leven gevreest maar deze was toch echt ne waaghals. Hij zoefde als zot door de bochten heen (constant in 1ste vitesse, vond het niet nodig om te verzetten), en maar liedjes zingen en brullen of we gelukkig waren --> De 2 Belgskes die van voren zaten bij gevolg mopkes tappen hé, hoho we waren populair!Lago Atitlan stond ook op ons verlanglijstje, de keuze gaat naar San Pedro la laguna!Een echte voltreffer, de helft van de inwoners is hier zot en wij houden ervan! Zeer gezellige straatjes, de beste licuado's aller tijden,overweldigend groot meer!2 Deense meisjes leren kennen die ne keer kwamen monopolieën, maar verder dan kletsen en een fles rum nuttigen zijn we niet geraakt...Tine en ik werden namelijk gelokt door hemels Kerkgezang (uren a e stuk, leek wel of 100 mensen de ziel uit hun lichaam aan t zingen waren), dat willen we zien!Ons toch vré gejeund met het 6-tal + synthesiser die we aantroffen. De sfeer zat erin en even later belandden we in een bar, t was de moeite! Even verderop ligt Chicicastenango waar de grootse markt van t land doorgaat...daar moeten we naartoe!Voor de mensen die er maar niets snappen van mijn plichtsbewust omgaan met budget (weet het ik sta voor iets anders bekend), kheb het gat in mijn hand voor 1ne dag terug weer de volle vrijheid gegeven en bijgevolg "thuisgekomen" met een buzze, riem en truitje...en laat ons zeggen dat Tine al even in form was!Het voelde goed, hahaha!Heel kleurrijke markt, superveel volk, lekker vuil en goe warm! Stukken kouder was het echter in Xela (=Quetzaltenango), mannekes om te bevriezen! Zelf in de 30-bedden-tellende dorm ( met 1 tv hahaha).We zijn dan maar op uitstap geweest naar de hot springs Fuentes Georginas! En die waren echt wel superhot. Heel gezellige boel trouwens, allemaal tetterende vrouwen, deugddoende 'spa'!De dag erna luilekkergedoe over boord gegooid en voor Santa Maria gegaan (1van de hoogste en heel steile volkaan v Guat). Met instructies van ne maat in de hand en nen opgescharrelden (Neil, Amerikaan - ne man in de buurt is altijd handig dachten we zo - Tine had hem ovetuigd dr te zeggen dat we goeie stappers zijn). We zagen t volledig zitten, wel efkes schrikken wanneer we oog in oog staan met de gekozen bedoening, heel impressionant! Niet meer zo zeker van ons stuk beginnen we er aan, man die gast gaat veel te rap!Na een uur ben ik al kapot, dit gaat mijn petje te boven hahaha, onze maat kan ons wel appreciëren en vindt het op den duur al niet meer zo vreemd wanneer we vragen om pauze (omdat we niet meer kunnen) en dan op t gemakske 1tje opsteken...Ieder gaat zijn eigen tempo- Neil voorop, even verder Tine en nog een beetje verder zwoeg ik samen met mijn nieuwe maten: een groep maya-vrouwen die erin slagen mopjes te maken en dit op hoge hakken en loodzware zakken zonder al te veel te blazen te volbrengen! Na 3u1\2 bereiken we met z'n allen de top! De Max! Wel heel koud en vré veel wolken, zowieso wondermooie ervaring! Tine krijgt haar 'zware Belgische hoest' terug en ik een koortsblaar, tijd om te gaan bakken op het strand! Monterrico is een magische plaats : zwart lavastrand en immens hevige golven!Een paradijs ! We leren weer leuke mensen kennen, eten en drinken goed en gaan vissen. Amai gene zever, das dus nie gemakkelijk, het net dat je moet uitgooien is loodzwaar en onze vislijn belandde merendeels in de bomen en planten...bijgevolg schampere buit van 1 camaron...alle chance dat onze uiterst sympathieke meester meer succes had! We krijgen alle vis mee, nu nog plaats zoeken waar we die kunnen klaarmaken...We leren Carlitos kennen en op subtiele wijze verkrijgen we het voorstel of we mss zijn keuken willen gebruiken...bizarre avond, vissen bleken uiteindelijk verdwenen en C maar ne rara kwast, maar we zijn echte plantrekkers! Guatemala was de max, nu de beurt aan El Salvador. Land met rijke geschiedenis die nie echt rooskleurig klinkt...laten we ne keer gaan zien... De mensen zijn hier supervriendelijk en hulpvaardig, nie echt veel toeristen gewoon, we hebben hier succes (congratiolations you are beautiful!). Santa Anna mag voor ons de spits afbijten. Mooie stad, heel divers, soms heel verzorgd en proper en soms echt bwakkie. We gaan efkes apart, nie evident om constant samen te leven, efkes ademruimte doet ons deugd! Eigenlijk niet veel zaaks gebeurd, behalve dat ik in ne megagrote kringloop ben beland waar ik op t gemak enkele uren mijn hartje heb kunnen ophalen en dus maw pruts heb kunnen kopen. Mij ferm moeten inhouden of kwas nu aan t tsjoolen met 1000 verkleedkleren en servies in mijne trekzak. En Tine was uiterst tevreden met ne afschuwlijke film in de cinema, ne mens moet al ne keer kunnen doen waar hij in Belgica voor bekend staat he, we zijn er weer beiden klaar voor. San Salvador,veel belovende plaats, start met een doktersbezoek...kheb al enkele dagen immense oorpijn en tis nie te doen lastig, efkes tsjoolen maar uiteindelijk bij supergrappige en vooral heel goeie oorspecialist geweest. Kriepe als ik ben, beetje zenuwachtig, maar Tine was heel lief en alles werd uitgebreid uitgelegd, en joepie wij verstonden het ! Kiezige toestanden uit mijn oor gehaald die voor blokkage zorgden en een spoeling, ben herboren! Ons plan uitgevoerd en enkele uitstekende museums bezocht. Door ne markt gelopen waar iedereen aan je begint te trekken en je zo proberen naar hun kraam te lokken ?¿!?Ne Salvadoriaan leren kennen die 3 jaar in Nederland heeft gestudeerd, en verbluffend goed ons taaltje beheerst. Hij heeft ons meegenomen naar zijn dorp. En de ietwat vreemde partyseen ontdekt van San Salvador samen met onze leuke hostalvrienden, alwaar Tine zot was van de door haar aangevraagde nummers van Abba, ik zat te puzzelen in de kelder samen met Big Mama, en BonJovi onze nieuwe held is geworden! Misschien tijd voor iets rustiger, we zijn het niet meer gewoon...ons oog valt op een klein dorpje waar in het weekend een foodfestival wordt gehouden. Klinkt goed, alleen is het in wekelijkheid iets minder spectaculair, hahaha.Geen nood Suchitoto heeft een leuke wandeling naar lago Suchitlan te bieden en een heuse ontdekkingstocht naar de wonderlijk speciale watervallen Los Tercios = die doog staan.

deel twee van twee

Liefste parochianen,
Na iedereen de kans gelaten te hebben deze vertelsels te doorlezen, nog een stukje verslag. Het vorige schrijfsel van mijn lieve vriendin maakte blijkbaar wel leuke reacties los, doch hier niet geheel ter zijde, veel heisa errond is niet echt ons ding…

Na een heel warme en sjieke tijd op Roatan, het eiland in de Caraïbische zee, was het plan om verder te te trekken richting Copan Ruinas, een klein stadje in het westen van Honduras. Waarom zult u zich waarschijnlijk afvragen, of misschien ook totaal niet, maar zoals de naam verraad, zijn er daar ruines van de Maya’s die volgens onze Lonely Planet zeker de moeite waard zijn (Doet er mij aan herinneren dat Tine nog een boze brief richting de schrijvers van het boek wil opstellen omdat een aantal, zelfs vele, dingen niet bleken te kloppen). De bus bracht ons erheen, en onder ‘de bus’ dient verstaan te worden, een halve zot die denkt dat hij in bolide rijdt en de rally van Ieper zou moeten winnen, ja mannekes! Een gele schoolbus zoals in de Simpsons met inderdaad nen Otto achter het stuur, spannend!

Aangekomen in het zeer mooi dorpje richting viavia getrokken, een Belgisch hostel, waar we een kamer huurden, Tine en mezelf dan, Miet sliep in het deel van de hostel, wat verder, die dorms had. ’s Avonds stadje verkend en niet te laat in bed gekropen, verplaatsingen, ook al doe je op zich niets, blijven lastig.
De dag erna stonden de maya-ruines op het programma en we hielden ons eraan. Na een kleine wandeling de restanten gaan bekijken van een beschaving die enorm ver stond! Prachtige ruines, met bouwwerken die waarschijnlijk menige werklieden zwaar hebben doen zweten… kortom, de moeite! ’s Avonds geëindigd bij een Engelse madam die een bar had in Copan. Naar wij vermoedden had ze zelf al de halve drankvoorraad binnen, wat duidelijk te merken was aan bijvoorbeeld de koude hamburgers die we er kregen, doch er was ambiance, leute en honger, dus kon er toch van genoten worden! Nog meegekweeld met een Hondurees die evergreens met gitaarbegeleiding bracht en nog naneuriënd in bed gekropen.
De Belgische eigenaar van de hostel raadde ons aan om een dag richting een hacienda te trekken. Tine en ik vonden dat wel de moeite, waarbij Miet ons heel hard op het hart drukte dat we het moesten doen, dat zij wel in Copan ging rondhangen, waarvoor dank Miet! Geweldige ervaring, op een paard, het enorm grote domein rondgereden. Tine haar paard noemde kleine clown, waarbij Tine wel wat twijfels had bij haar amazone-kwaliteiten. Na een toertje gedaan te hebben bleken die zwaar onderschat alhoewel Tine het eerste uurtje niet direct op haar gemak zat. De ganse rit genoten van alle fruit die er zomaar groeide, pomelo’s, pompelmoezen, sterfruit, mandarijnen,… Uitleg gehad bij hun koffieplantage, waarbij in de namiddag Carlos’ zijn op waterkracht gebaseerde koffie’plant’ voorstelde… We werden verwend door de mama van Carlos die haar beste koookkunsten bovenhaalde en ’s avonds een alweer genot-voor-de-maag-maaltijd voorgeschoteld gekregen van een hele lieve madam die alles zowel letterlijk als figuurlijk uit de kast haalde. Na nog een bezoekje aan de warmwaterbronnen samen met een Amerikaanse bioloog, Bryan, en heerlijk te zwemmen, van de heerlijke nachtrust genoten in het guesthouse van de hacienda. ’s Morgens vroeg terug richting Copan gereden, waarna we de direct de bus richting een enorm groot meer in het centrum van honduras namen.

The hot springs was ons doel, en we geraakten er ook! Maar dan… er was welgeteld één hostel in de buurt en zo gesloten als een venster in de winter! Dan maar de gebuur aangesproken en gevraagd of we het tentje in zijn hof konden placeren, en jep, was oké (gelukkig).
De warmwater bronnen waren zo warm dat het water stond te pruttelen en koken, echt als een theepot! En stinken, naar zwavel. Indien je je bij deze geur niet direct iets kan voorstellen, het is gelijkaardig als een zestal eieren voor een tweetal weken in de zon te zetten en dan onder je neus open te doen. We waagden ons nog aan een nachtelijk bezoek in zwempak, maar verschillende keren was het water onder ons voeten zo warm dat het ondraaglijk werd. Met wat vleermuizen zwermend over onze hoofden naar onze ‘camping’ gegaan en er genoten van onze ingeslagen fles rum. Heel goe geslapen, in een tentje voor twee, met drie…

Fris en monter het plan van de dag bekeken en we wilden naar het enorme meer in centraal-Honduras. Onze gids sprak van een goed hostel dus wij ernaartoe.
Volzet maar na wat aandringen in de centrale ruimte mogen slapen voor een heel schappelijke prijs… De dag erna ons liftgewijs, in pick-ups, verplaatst naar de waterfalls (zo’n 40 meter hoog). Het dorpje straalde Honduras uit en we konden terecht in een appartement op 100 meter van de rivier die wat verder overging in een enorme waterval. Het appartement hadden we eigenlijk slechts na aandringen verkregen. De ietwat gezette dame achter de toog vond ons blijkbaar wel sympathiek en eens we het woord ‘valentijn’ laten vallen hadden, om wat extra gewicht in de schaal te leggen, plooide ze helemaal en maakte een hele reeks moppen erover in het Spaans… nu het vergde niet veel verbeelding om te weten waar ze over bezig was (uhu!), vooral niet als ze een paar keer king size erbij liet vallen…
Een leuk ding, dat appartement, met een sjieke terras alwaar al vlug een tentje verscheen met daarin Miet haar spulletjes…
Heerlijk gezwommen en na het betalen aan een jonge gast die daar “de sleutel van de waterval” bezat, konden we mee met hem onder de waterval. Onze ogen kregen heel veel harde waterdruppels te verduren, maar het was de moeite! Nog een duik genomen, douchke en daarna in het dorpje dichtbij met enkele Hondurezen die op het domein werkten gaan eten! Weinig inbreng gehad in de keuze van maaltijd, kluchtig, en nie erg, smaakte wel…

Mijn reis eindigde zowat op de plaats waar Tine en Miet overnacht hadden de dagen voor ik toekwam. Terug naar en enkele uren later terug in San Pedro Sula. Hotel ‘cucaracha’, waar kakkerlakken over de vloer kropen en Miet de frisbee als wapen ertegen gebruikte, waar in de kamer naast ons een ganse familie daar blijkbaar intrek genomen had, waar ’s nachts enkele jonge gasten Miet zowat de stuipen op het lijf jaagden en waar het toilet een liter of vijf dettol kon gebruiken…Nie veel geslapen, nog genoten, nog wa dingen in orde gebracht, het jammere einde van een leuke reis voor mij, een leuk deel van het avontuur van twee Stasegemse dames!

Er komen nog meer foto's, nu staan er al terug op, rap, rap, bekijken die handel!!