deel twee van twee

Liefste parochianen,
Na iedereen de kans gelaten te hebben deze vertelsels te doorlezen, nog een stukje verslag. Het vorige schrijfsel van mijn lieve vriendin maakte blijkbaar wel leuke reacties los, doch hier niet geheel ter zijde, veel heisa errond is niet echt ons ding…

Na een heel warme en sjieke tijd op Roatan, het eiland in de Caraïbische zee, was het plan om verder te te trekken richting Copan Ruinas, een klein stadje in het westen van Honduras. Waarom zult u zich waarschijnlijk afvragen, of misschien ook totaal niet, maar zoals de naam verraad, zijn er daar ruines van de Maya’s die volgens onze Lonely Planet zeker de moeite waard zijn (Doet er mij aan herinneren dat Tine nog een boze brief richting de schrijvers van het boek wil opstellen omdat een aantal, zelfs vele, dingen niet bleken te kloppen). De bus bracht ons erheen, en onder ‘de bus’ dient verstaan te worden, een halve zot die denkt dat hij in bolide rijdt en de rally van Ieper zou moeten winnen, ja mannekes! Een gele schoolbus zoals in de Simpsons met inderdaad nen Otto achter het stuur, spannend!

Aangekomen in het zeer mooi dorpje richting viavia getrokken, een Belgisch hostel, waar we een kamer huurden, Tine en mezelf dan, Miet sliep in het deel van de hostel, wat verder, die dorms had. ’s Avonds stadje verkend en niet te laat in bed gekropen, verplaatsingen, ook al doe je op zich niets, blijven lastig.
De dag erna stonden de maya-ruines op het programma en we hielden ons eraan. Na een kleine wandeling de restanten gaan bekijken van een beschaving die enorm ver stond! Prachtige ruines, met bouwwerken die waarschijnlijk menige werklieden zwaar hebben doen zweten… kortom, de moeite! ’s Avonds geëindigd bij een Engelse madam die een bar had in Copan. Naar wij vermoedden had ze zelf al de halve drankvoorraad binnen, wat duidelijk te merken was aan bijvoorbeeld de koude hamburgers die we er kregen, doch er was ambiance, leute en honger, dus kon er toch van genoten worden! Nog meegekweeld met een Hondurees die evergreens met gitaarbegeleiding bracht en nog naneuriënd in bed gekropen.
De Belgische eigenaar van de hostel raadde ons aan om een dag richting een hacienda te trekken. Tine en ik vonden dat wel de moeite, waarbij Miet ons heel hard op het hart drukte dat we het moesten doen, dat zij wel in Copan ging rondhangen, waarvoor dank Miet! Geweldige ervaring, op een paard, het enorm grote domein rondgereden. Tine haar paard noemde kleine clown, waarbij Tine wel wat twijfels had bij haar amazone-kwaliteiten. Na een toertje gedaan te hebben bleken die zwaar onderschat alhoewel Tine het eerste uurtje niet direct op haar gemak zat. De ganse rit genoten van alle fruit die er zomaar groeide, pomelo’s, pompelmoezen, sterfruit, mandarijnen,… Uitleg gehad bij hun koffieplantage, waarbij in de namiddag Carlos’ zijn op waterkracht gebaseerde koffie’plant’ voorstelde… We werden verwend door de mama van Carlos die haar beste koookkunsten bovenhaalde en ’s avonds een alweer genot-voor-de-maag-maaltijd voorgeschoteld gekregen van een hele lieve madam die alles zowel letterlijk als figuurlijk uit de kast haalde. Na nog een bezoekje aan de warmwaterbronnen samen met een Amerikaanse bioloog, Bryan, en heerlijk te zwemmen, van de heerlijke nachtrust genoten in het guesthouse van de hacienda. ’s Morgens vroeg terug richting Copan gereden, waarna we de direct de bus richting een enorm groot meer in het centrum van honduras namen.

The hot springs was ons doel, en we geraakten er ook! Maar dan… er was welgeteld één hostel in de buurt en zo gesloten als een venster in de winter! Dan maar de gebuur aangesproken en gevraagd of we het tentje in zijn hof konden placeren, en jep, was oké (gelukkig).
De warmwater bronnen waren zo warm dat het water stond te pruttelen en koken, echt als een theepot! En stinken, naar zwavel. Indien je je bij deze geur niet direct iets kan voorstellen, het is gelijkaardig als een zestal eieren voor een tweetal weken in de zon te zetten en dan onder je neus open te doen. We waagden ons nog aan een nachtelijk bezoek in zwempak, maar verschillende keren was het water onder ons voeten zo warm dat het ondraaglijk werd. Met wat vleermuizen zwermend over onze hoofden naar onze ‘camping’ gegaan en er genoten van onze ingeslagen fles rum. Heel goe geslapen, in een tentje voor twee, met drie…

Fris en monter het plan van de dag bekeken en we wilden naar het enorme meer in centraal-Honduras. Onze gids sprak van een goed hostel dus wij ernaartoe.
Volzet maar na wat aandringen in de centrale ruimte mogen slapen voor een heel schappelijke prijs… De dag erna ons liftgewijs, in pick-ups, verplaatst naar de waterfalls (zo’n 40 meter hoog). Het dorpje straalde Honduras uit en we konden terecht in een appartement op 100 meter van de rivier die wat verder overging in een enorme waterval. Het appartement hadden we eigenlijk slechts na aandringen verkregen. De ietwat gezette dame achter de toog vond ons blijkbaar wel sympathiek en eens we het woord ‘valentijn’ laten vallen hadden, om wat extra gewicht in de schaal te leggen, plooide ze helemaal en maakte een hele reeks moppen erover in het Spaans… nu het vergde niet veel verbeelding om te weten waar ze over bezig was (uhu!), vooral niet als ze een paar keer king size erbij liet vallen…
Een leuk ding, dat appartement, met een sjieke terras alwaar al vlug een tentje verscheen met daarin Miet haar spulletjes…
Heerlijk gezwommen en na het betalen aan een jonge gast die daar “de sleutel van de waterval” bezat, konden we mee met hem onder de waterval. Onze ogen kregen heel veel harde waterdruppels te verduren, maar het was de moeite! Nog een duik genomen, douchke en daarna in het dorpje dichtbij met enkele Hondurezen die op het domein werkten gaan eten! Weinig inbreng gehad in de keuze van maaltijd, kluchtig, en nie erg, smaakte wel…

Mijn reis eindigde zowat op de plaats waar Tine en Miet overnacht hadden de dagen voor ik toekwam. Terug naar en enkele uren later terug in San Pedro Sula. Hotel ‘cucaracha’, waar kakkerlakken over de vloer kropen en Miet de frisbee als wapen ertegen gebruikte, waar in de kamer naast ons een ganse familie daar blijkbaar intrek genomen had, waar ’s nachts enkele jonge gasten Miet zowat de stuipen op het lijf jaagden en waar het toilet een liter of vijf dettol kon gebruiken…Nie veel geslapen, nog genoten, nog wa dingen in orde gebracht, het jammere einde van een leuke reis voor mij, een leuk deel van het avontuur van twee Stasegemse dames!

Er komen nog meer foto's, nu staan er al terug op, rap, rap, bekijken die handel!!